Gastgezin: ‘Alsof je een jaar lang een extra broer hebt’

Het gezin Van Ingelgem vangt voor de tweede keer bij hen thuis een buitenlandse AFS-student op. Vorig jaar ontvingen ze Yuki, een meisje uit Hongkong. Dit jaar komt Lucas, een jongen van 16 uit Brazilië, bij de familie wonen.

Hij zal hier gewoon naar school gaan, uitgaan en echt leven zoals elke Belgische jongere. De reis wordt georganiseerd door AFS, een organisatie die jaarlijks 350 jongeren naar het buitenland zendt en er hier 200 ontvangt.

Hoe zijn jullie terechtgekomen bij ASF?

Gastmoeder Lydia: Onze zoon, Mats, had in het 5e jaar secundair een Braziliaans meisje in zijn klas. Zij was hier met ASF. Zo kwam hij de eerste keer in contact met ASF. Een jaar later, toen hij in het 6e jaar zat, vroeg hij via school informatie over ASF. Hij wilde een jaar naar het buitenland. Uiteindelijk deed hij zijn laatste jaar over in Paraguay, waar hij nu weer een maand is gaan helpen als vrijwilliger.

Student Lucas: Een vriend van mij vertelde dat hij mee had gedaan aan een selectie om naar B
elgië te komen. Die vriend ging naar België en daarna heb ik me ook ingeschreven. Ik wist op voorhand niets over België, op een paar Nederlandse woorden na die mijn vriend me had geleerd.

En waarom wilden jullie als gezin een student ontvangen?

Gastvader Danny: Wat het gastgezin dat onze zoon daar heeft opgevangen had beleefd, dat wilden wij ook eens meemaken. Het is toch een aparte ervaring en wat je met die student meemaakt, dat is extra bagage die je de rest van je leven meedraagt.

En wat vinden jullie kinderen ervan?

Gastzus Yana: Ik vind het echt leuk. Het is leuk om eens te zien hoe jonge mensen in de rest van de wereld leven. We nemen hem mee als we uitgaan, zodat hij dat ook wat leert kennen. Het is een beetje alsof je een jaar lang een extra broer hebt.

Voelt Lucas voor jullie ook als een echte zoon aan?

Lydia: Ja, we verzorgen hem toch een jaar lang. Hij maakt deel uit van het gezin en we zijn ook verantwoordelijk voor hem. Ook qua opvoeding behandelen we hem zoals onze andere kinderen. Er zijn natuurlijk wel verschillen in gewoonten. In Brazilië is school niet heel erg belangrijk, en samen eten doen ze daar ook niet altijd.
Bij het kiezen van de student mocht je voorkeuren opgeven, maar dat hebben we niet gedaan. Bij je eigen kinderen kan dat immers ook niet. Het enige wat we niet wilden was een roker, omdat we dat hier ook niet doen, en iemand met een extreme godsdienst.

Hebben jullie nog contact met de Yuki, de vorige studente?

Danny: Ja, we mailen nog regelmatig. Ze is natuurlijk nog maar sinds juli weg, maar we plannen wel om haar binnen afzienbare tijd te gaan bezoeken. Zij komt binnenkort ook naar hier. We zullen dat binnen een paar jaar ook bij Lucas doen.

Lucas: Het kan wel dat ik hier nog terugkom voor zij naar Brazilië gaan. Ik zou hier heel graag naar universiteit gaan of misschien, op lange termijn, hier een tijdje komen wonen.

Wat doen jullie met de taalbarrière? Spreken jullie Portugees?

Danny: Vooral in het begin spreken we Engels. We hebben van ons huis wel een leerzame plek gemaakt: op veel voorwerpen, zoals de tafel en de telefoon, hangt er een post-it met het Nederlandse woord. Lucas krijgt wel een opleiding Nederlands, zodat hij ook de lessen op school kan volgen.

Meer info op www.afsvlaanderen.be

© 2009 – StampMedia – Zahra Schuerewegen